http://www.laneth.us/sozluk.php?process=eid&eid=1893

aslında onu okumak umutsuzluk maşasıyla umuda tutunmak gibi.ama yinede sonucu bilmek insanı hüzünlendiriyor.

onun ölümü yazıları ile hayatını tamamlıyor ve bu bakımdan gerçekliği temsil ediyor bana göre.birinin sözleri ve başka birinin hayali oluyor.sonunda ölümsüzlüğü keşfediyor sylvia plath çünkü dünyanın çekilmez bir yer olmaya devam ediceğini biliyor.

en zor olanı o farkındalığı yaşamak sanırım.o farkındalık sınırını bir kez geçmek ,herşeyin anlamsızlaşmasına sebep oluyor bir kere ve geri dönüşü olmayan anlamsızlık zaferlerini müjdeliyor.

düşündüm de belki de herşey insanı delirtmek için işliyor. kımıldadıkça büyüyor ruhlarımız.

"bir gün bir yerde, okulda,avrupada,herhangi bir yerde, o boğucu çarpıtmalarıyla sırça fanusun yeniden üzerime inmeyeceğini nasıl bilebilirdim? o sırça fanus ki, içinde ölü bir kelebek gibi tıkanıp kalmış biri için dünyanın kendisi kötü bir düştür."

bana bir şekilde sylvia plath i hatirlatan bir sarkidir sia'nin breathe me si.. ki sonradan yaptigim arastirmalarda sarkiyi yazan can dostum "salih edilgen" in de ayni hisler altinda bu şiiri yazdigini farkettim.. şiirden ziyade sarkiyi.. hep beraber dinliyoruz:

ÖLÜM A.Ş.

İki, elbette iki tane var.
Artık çok doğal görünüyor-
Başını kaldırıp da hiç bakmayan, şu Blake’inki gibi
Yusyuvarlak ve kapaklı gözlü
Şu, markası olan
Doğum izini sergileyen-
Kaynar suyun yara izini taşıyan,
Akrabanyn çıplak
Bakır pası
Kırmızı etim ben. Gagası
Yandan yandan şaklıyor: Daha onun olmadım.
Bana fotoğraflarda kötü çıktığımı söylüyor.
Bebelerin hastane buzdolabında
Nasıl da şeker göründüklerini
Söylüyor bana, boyun tarafında
Basit bir fırfır,
Sonra da İyon ölüm-giysilerinin
Yivli süsler,
Sonra da iki minik ayak.
Ne gülümser, ne de sigara içer.
Öteki yapar bunu,
Saçları uzun ve makuldür.
Alçak
Bir ışıltıya otuz bir çeker,
Sevilmek ister.
Ben tahrik etmem.
Çiçek yapar ayaz,
Kırağı bir yıldız yapar,
Ölü çan,
Ölü çan.

Birinin canına okundu.

Ölmek,
Herşey gibi bir sanattır
Bu konuda yoktur üstüme.

sylvia plath/lady lazarus

yazdıklarıyla mum gibi kendi kendini eriten bir kadın, gizemli bir ışık saçarken...

çocuklarıyla ilgilenip onların başında durup sonrasında intihar eden bir kadın... içindeki gelgitleri algılamak çok zor, korkutucu bir çekim, onun yaşadığı farkındalık...